De gebeurtenissen in deze film zijn gebaseerd op de bekentenissen van de Ierse veroordeelde Alexander Pearce,
gedeporteerd om schoenen te stelen, geëxecuteerd in Hobart Town voor moord in 1824.
Zelfs voor Pearce werd opgehangen voor moord,
werd zijn verhaal al verteld in de kolonies.
Luttele maanden na zijn dood bereikte het nieuws Londen.
Van wat men ook beweerde en bleef beweren over hem,
is dit een feit:
Alexander Pearce, een Ierse gevangene, gevangengezet op Sarah Island,
slaagde tweemaal in het onbevattelijke,
het onvergeeflijke.
Hij ontsnapte.
De eerste keer deed hij het samen met zeven andere gevangenen,
de tweede keer met één enkele gezel.
Er was kannibalisme bij beide ontsnappingen,
en telkens was Pearce de enige overlevende.
Hij werd geëxecuteerd voor moord in Hobart Town
op 19 juli van het jaar 1824.
Maar voor hij stierf biechtte hij.
Eerst tegen degene die hem gevangen nam,
luitenant John Cuthbertson,
en tenslotte tegen mij, Philip Conolly,
de priester die hem naar het schavot begeleidde.
Dit is het relaas van de gebeurtenissen...
Maar de bewakers kunnen niet lezen, weet u.
Ik vrees dat mannen als wij,
nog steeds zeldzaam zijn hier.
Meer van een zeldzame schoonheid, eerwaarde Knopwood.
Maar eerst iets om te drinken.
U wordt hier bedreven in, mijnheer Conolly,
't is bepaald wel een katholieke optocht geworden naar de galg.
Inderdaad, luitenant Cuthbertson.
't Is een duistere zaak, weet u,
één van Zijne Majesteits onderdanen een kannibaal!
Ja, een Europese wilde. - Precies.
Ik geloof dat Alexander Pearce om je gezelschap verzocht heeft?
Ik zal zijn biecht afnemen, ja.
Huh, vaarwel, Europa.
'Laat de goddeloze zijn wegen ver- loochenen, de zondige zijn gedachten,
breng ze bij de Heer en hij zal genade kennen.'
Isaiah 55:7.
Laat mij weten hoe mijnheer Pearce op uw bijbelverzen reageert, wilt u?
Hoe denkt u dat Conolly dit verwerkt,
gezien hij uit hetzelfde katholieke nest komt als Pearce?
Ach, hij wil Pearce zien hangen. - Ja, 't is de natuur,
oog om oog, tand om tand,
vergelijkbaar met honger en voeding.
Honger en voeding?
U ziet te veel opportuniteiten. Ik wed je
dat er geen twee plaatsen verder uit elkaar liggen
dan de wieg van Conolly en de moederborst van Pearce.
Mijn naam is Conolly.
De magistraat zei dat je om een priester vroeg.
Alexander Pearce, is dat je naam, klopt dat?
De galg wacht, Pearce, biecht en toon berouw.
Het zij zo...
Dus je bent gekomen om de duivel te zien.
Dit om te stelen...
Ik was een beter mens voor ik hier zat, voor dit.
Ik ben hier opdat je zou kunnen biechten, mijnheer Pearce.
Ja, ik weet het,
naar het schijnt ben ik stervende...
'Als we zeggen dat we de zonde niet kennen, misleiden we onszelf
en is de waarheid niet in ons...' - Hij komt uit het moeras,
geboren in Monaghan, 6 mijl van waar ik afkomstig ben.
Een kind van armen, van in het begin al niet goed bedeeld door 't leven.
Wegens zware diefstallen werd hij afgevoerd naar Australië,
door zinloze recidive belandde hij op Sarah Island,
godbetert,
de leuke verwezenlijking van gouverneur Sorell.
Klootzak met je zweep!
Ik stel voor dat je wat meer je best doet, mijnheer,
als je niet de volgende wil zijn.
Welkom op Sarah Island.
Jullie zijn naar hier gestuurd voor het restant van je straf.
Om geen misverstanden te hebben,
als je probeert te ontsnappen zal je sterven.
Voorbij deze nederzetting
ligt een barre wildernis waar niemand ooit is doorgekomen.
Deze die het hebben geprobeerd zijn omgekomen van de honger,
of doodleuk aan de speer van een wilde geregen.
Als je een sterk karakter hebt, zal de zweep die wat verzwakken.
Tijdens je verblijf hier zal je werken.
Werk hard en je zal het met mij kunnen vinden.
Je wil mijn woorden niet op de proef stellen.
Aanzetten!
Op Sarah Island werden we geslagen als beesten en opgezet tegen elkaar.
Ze praatten over verlossing.
Maar op Sarah Island kenden we alleen wreedheid.
Nu hoor ik je. Het is genoeg geweest.
Probeer iemand te vermoorden, hij zal ofwel sterven of terugvechten.
Dat is hoe het is.
Dat is wat er gebeurde.
We kunnen weg nu! - Waar naartoe?
Naar Lucas zijn boot, ze zit vol olie. En daarna naar China.
Hoe lang plan je dit al? - Een tijdje.
Gedane zaken nemen geen keer. - We moeten minstens met zes zijn voor de boot.
Ik doe mee! - Ik ook.
Jezus.
Uit de weg! - Ik ben vóór je in China, klootzak.
Wie weet raken we er wel met die boot. - Maak voort!
Jezus! Wie liet dat musket achter!?
Ze waarschuwen het eiland. - Binnen het uur zijn ze hier, je weet dat ze ons gaan pakken!
Hou je gedeisd, jij...
We wagen het erop.
Waar naartoe? - Naar het oosten, naar Jericho,
we hebben vrienden daar. - Naar Jericho?
Waarom zwemmen we niet meteen naar China. - Verdomme,
ik kan even goed navigeren als ieder ander!
Wel, ik ga niet wachten... - Ze komen eraan!
We praatten over het stelen van een boot in de haven en ermee weg te varen.
Travers en ik hadden er het dag en nacht over.
En wat had je gepland voor proviand?
Niets. - Niets?
Toen de gelegenheid zich voordeed was er enkel paniek.
We hadden brood mee maar dat rotte.
Ik dacht dat we wel iets zouden vinden, maar er was geen eten daar.
Geen dieren, ook niets in de grond.
Het is een dor land, en daarin kwamen we terecht, met z'n achten.
Greenhill, de navigator, Travers, de slager,
de vrienden Kennerly en kleine Brown,
Dalton de beul,
Bodenham,
Mather en ikzelf,
met proviand voor maar vier dagen.
We reisden tijdens de dag en rustten 's nachts.
Eerst door dor vlak terrein met kreken,
dan door een ruig landschap.
We bleven weg van de Gordon rivier omdat we bang waren gezien te worden.
Greenhill navigeerde aan de hand van de zon en de sterren.
Hij zei dat we naar het oostwaarts trokken.
Elke morgen hoopten we Jericho te zien.
De vierde dag raakte onze proviand op.
De achtste dag bereikten we een grote berg.
We hadden nog bijlen, een mes en een vuursteen, maar niets eetbaars.
Onderweg hadden we geen wild gezien, geen inboorlingen.
De streek lag er verlaten bij.
Die avond waren we radeloos.
Al wat we te eten hadden was ons leder.
We trachtten het in reepjes zacht te koken in een pot.
De pijn van de honger was ondraaglijk.
Kleine Brown was er het ergst aan toe.
Hij was altijd al traag maar die morgen raakte hij met moeite vooruit.
Hou het tempo!
We zouden hem beter achterlaten. - Jezus, man.
De honger vreet aan ons. - Je houdt ons op, dwaas!
Jaja, ik heb het verstaan.
Hij zag helemaal groen, van boven tot beneden.
Waarom ben je dan niet teruggekeerd? Je was al negen dagen op weg, je wist dat het hopeloos was.
Greenhill en Travers bleven maar doorlopen.
Waar zijn ze nu?
De volgende ochtend toen we aanzetten, waren we met vier voorop.
Ze gaan naar de hel. - Ja, ze hebben het gehad.
Ik heb nog gevaren met iemand van Glasgow.
Hij vertelde over een wrak bij Afrika. Ze waren voor...
weken op drift, zonder voedsel en met weinig water.
De jongste was ziek en ze versneden hem voor vlees.
Het scheepsmaatje?
Om op te eten, zodat de rest kon overleven.
Dat is voor moordenaars.
Beter één die zich oppoffert zodat de rest blijft leven, of dat we allemaal omkomen.
Moord is moord.
Zou je liever opgegeten worden dan, Mather? - Ik wil geen moord op mijn geweten.
Om terug te keren, wat stel jij dan voor?
Dat we kleine Brown opeten omdat ie traag is? - Nee,
ik stel voor dat we Dalton opeten.
Hij gaf zich vrijwillig op als beul, we hebben allemaal zijn zweep gevoeld.
Ik stel voor dat we hem aan stukken snijden voor zijn vlees.
Het leven van één zodat de rest kan overleven.
Het was waar, Dalton had ons allemaal afgeranseld,
hij was uitschot.
En vanaf wanneer Greenhill het idee had geopperd kon ik aan niets anders meer denken.
Er komaf mee maken en eten.
In 's hemelsnaam, Pearce, we zijn beiden Iers.
We zijn met honger geboren.
God spiegelde deze kolonie aan de hongersnood in Ierland.
Een heel land met falende oogsten, meedogenloze grootgrondbezitters, wezen. Jezus, Maria en Jozef!
Maar honger is nooit een reden geweest om te doden, en een mens op te eten.
Ik moordde aanvankelijk niet... - Het interesseert me niet wie eerst moordde!
We praten over een doodzonde, dus lieg niet tegen me, jongen.
Of de hel zal je bestemming zijn. - Ik lieg niet.
Ik was niet betrokken bij zijn dood.
Wat heb je gedaan, man!?
Greenhill betrok er iedereen in.
Hij zorgde ervoor dat er geen weg terug was.
Daarna raakten Kennerly en Brown echter wel terug, maar ik kende hun plan niet.
Het was een afschuwelijk oord.
Ik liep voorop, een pad banend voor de anderen, Kennerly en Brown volgden met de potten.
Ik was al een kwart mijl op weg toen ze spoorloos bleken.
Greenhill riep maar hij kreeg geen antwoord.
We dachten dat ze teruggekeerd waren, via de Gordon rivier, bang om te worden opgehangen.
Greenhill zei dat het geen zin had ze achterna te gaan. Ze zouden het nooit halen.
Maar ik hoorde dat het hen wel lukte.
Ze raakten terug op de basis op Sarah Island,
maar een paar dagen later stierven ze.
Te uitgeput door de tocht.
Wat zeiden ze over ons?
Niets. Ze waren niet meer in staat om te spreken.
Ze keerden terug, dat is waar!
Maar naast onze potten, namen ze ook hun deel van Dalton mee.
Zij aten, wat wij aten.
Wachter!
Kun je lezen? Mijnheer Pearce...
Om je in het hiernamaals te redden, zou ik dit eens doornemen...
De omstandigheden die gepaard gingen met het misdrijf,
werden beschouwd als extreme gruwel.
De rechtbank vergeleek de gevangene met kannibalen,
en, met de legenden over vampieren uit het moderne Griekenland in het achterhoofd,
moeten we toegeven dat we met vrees keken naar het wezen dat voor de rechter stond,
bezwaard met menselijk bloed, en waarvan werd aangenomen dat hij zich aan menselijk vlees had vergrepen.
Ach, wanhoop over de kolonie. Ik hoop dat hij zich berouwvol zal tonen bij zijn ophanging.
Zijn redding hangt ervan af...
Hij was zuur als een citroen voor de rechtbank, hij zal het niet doen,
het wordt te erg, hij wordt een monster!
Ga door, mijnheer Pearce.
We gingen nog vier dagen door, door bar land, en bereikten een grote rivier,
waarvan we dachten dat het de Gordon rivier was.
We bleven er een dag en twee nachten, zoekend naar een oversteek.
We zouden een dag verder zijn, had je kunnen zwemmen.
De stroming is te sterk.
Als je opgeeft, Bodenham, ben je verloren voor ons.
Jezus Christus.
Enkel een zuivering...
De zuivering hielp niet echt.
Door hem bleven we daar nog twee nachten.
Daarna gingen we terug op weg.
We verlieten de rivier, en onze weg naar het oosten was een ware hel.
We waren overtuigd dat we een nederzetting of...
één of ander herkenningspunt zouden tegenkomen.
Het was moeilijk en steil. We klimden het grootste deel van de dag.
Eens boven zagen we enkel dor land, mijlenver.
Het was een teleurstelling, maar we hadden geen andere keuze dan te blijven doorgaan.
We hadden geen vlees meer, al twee dagen niet.
We hadden terug honger, en koud.
De vuursteen, Mather.
Ik vermoord je nu direct als je die vuursteen kwijt bent!
Jezus!
Gevonden!
Zie je?
Z' is niet zoek.
We strompelden nog drie à vier dagen voort, ik weet het niet precies meer.
Ik herinner me dat ik voor een weidse vlakte zat.
Mather kwam naar me toe.
Laten we iets eetbaars zoeken. Komaan.
Sta op!
Er is hier niets te vinden. - Blijf zoeken.
Ze gaan me vermoorden.
Wat?
Niet hier. - Je gaat niet sterven, hou je hoofd erbij, man.
Ik wil hier niet sterven. - Je gaat niet sterven.
Wanneer we teruggaan zal Bodenham er geweest zijn, hoor je?
Jezus!
Beter hem dan wij.
We aten enkel het hart en de lever op die avond.
We hadden voldoende proviand nu.
We besloten een dag te rusten op de plaats waar Bodenham werd vermoord.
Na een dag versneden we het lichaam en trokken verder,
drie dagen door moerassig land, rechts aanhoudend.
Toen we het eerste pad in het westen kruisten konden we mijlenver zien.
Aan de andere kant was er een moeras, doorkruist door een rivier met bomen op de oevers.
We overnachtten daar, en volgden dan drie dagen de rivier.
We zagen veel wild, kangoeroes, struisvogels.
We zeiden dat we liever zouden sterven dan dat er nog iemand van ons vermoord zou worden.
Broederlijke liefde, nu dat er dieren waren...
We konden ze niet vangen, ze waren te snel.
En onze voorraden raakten ook alweer op.
Laten we alleen doorgaan.
Je weet wat voor een bastaard Greenhill is.
Hij zou zijn eigen moeder afmaken om geen dag honger te moeten lijden.
En? Wat zeg je, man?
Morgen?
De honger was er terug.
En de broederlijke liefde was weg.
We aten de laatste delen van Bodenham op.
Het was nauwelijks genoeg om bij mijn zinnen te blijven.
Mather deed niet meer mee.
Hij kookte wat wortels van varens.
Wat?
't Is al goed, man! We zeiden geen moorden meer! - Zeg dat tegen hém!
Bijf met je handen van hem af.
Jezus...
Duivel...
Je bent klein daar...
en wreed tegenover elkaar...
Met zijn gebroken hand wist Mather dat zijn tijd gekomen was.
Ik besefte het nog niet.
Hij hield vast aan zijn leven, terwijl het duidelijk was dat hij er geweest was.
Moge God zijn ziel behoeden.
Ja...
We bleven daar een paar dagen en trokken toen verder.
Elk van ons had een stuk van Mather bij.
Ik was de volgende, het was enkel een kwestie van tijd.
We bereikten de tweede groep bergen.
Er was niets, en er kwam geen einde aan.
Jezus!
Ik werd gebeten, een verrekte slang, ik zag hem!
Ben je het zeker, man?
We bleven daar een paar dagen terwijl Travers crepeerde.
Ik dacht dat hij ging doodgaan, maar Greenhill pamperde hem.
Hij werd beter, voor een tijdje...
Travers was nog steeds niet oké, maar toen hij terug kon gaan trokken we over de tweede bergkam.
Dit was een week achter de moord op Mather.
Eens over de kam kwamen we aan bij een brede rivier.
Travers kon niet zwemmen,
dus zochten we twee dagen naar een doorwaadbare plaats.
Toen begon de voet van Travers zwart te zien.
Hij had erge pijn.
Greenhill begon hem daarna te dragen.
Jericho zal achter het volgende platteau liggen.
Laat me hier maar achter, ik volg later wel, ik ben je nu alleen maar tot last.
Je komt er wel, maat, je komt er wel.
Zo ging hij twee dagen door.
'Ga maar door zonder mij', zei hij,
'zodat ik kan sterven in vrede', zei hij.
Over twee maten en twee gewichten gesproken...
Greenhill ging eronder door, door hem zover te dragen,
en Travers' toestand verergerde alleen maar.
Hij stonk naar de dood!
Vertel het hem maar, vertel hem dat ik er geweest ben!
Gaan jullie maar verder.
Scheer je weg!
Laat me toch sterven in vrede!
Beter hij dan ik.
Het offer van één man voor het hoger doel. - Daar kan ik inkomen, maar waar is het goede?
Wanneer de honger verdween was er weer plaats voor broederlijke liefde. - Dat is een opportunistisch argument.
Wel, het lijkt me dat een volle maag voorrang heeft op 'het goede'!
Na wat ik meemaakte, niemand kan zich ooit voorstellen tot wat honger je in staat stelt.
Maak je biecht, Alexander Pearce, zonder dat zal er geen vergiffenis zijn.
Travers werd opgegeten, net als de anderen.
Toen we vertrokken namen we zoveel van hem mee als we konden dragen.
Travers had ongelijk.
Er was niets aan de andere kant van de berg.
Ik betwijfel of we levend aan de haven raken.
Hoor je me?
Ze gaan onze beenderen hier vinden naast de benen van Travers.
Greenhill begon te raaskallen.
Ik hield hem in de gaten, vanaf dan.
Ik probeerde mezelf op te peppen,
denkend dat we spoedig een bewoonde plaats zouden tegenkomen.
We hadden al zo 'n lange weg afgelegd.
Hij keek meer naar me dan anders, en droeg altijd de bijl op zijn rug.
Hij legde het onder zijn hoofd terwijl we rustten.
We leefden op de resten van Travers.
Toen die opraakten liepen we verder met lege magen.
Vier dagen later was de honger terug,
erger dan voordien.
Het was duidelijk:
één van ons zou sterven.
Greenhill wachtte op een moment van onachtzaamheid om me te doden.
Van toen af sliepen we geen van beiden meer.
Nadat ik Greenhill afmaakte ging ik nog twee dagen verder.
Daarna knoopte ik mijn leder tesamen en wou me verhangen.
Ik zie nog steeds Greenhill voor me.
Maar Mather kijkt naar me vanaf de andere kant.
Ik kon mezelf de kwelling bespaard hebben, me van kant hebben gemaakt.
Nog op het eiland, mezelf ophangen, we dachten er allemaal aan.
Maar het is een doodzonde.
Ik vond een kamp van inboorlingen.
Ik zou een speer in mijn rug een zegen hebben gevonden.
Maar ze bleven weg.
Ik wachtte, maar ze verborgen zich.
Ik zag er geen enkele meer.
Van daar af begon het landschap beter te worden.
Ik liep nog een paar dagen door en bereikte een moeras.
Er waren eenden!
Ik kon deze die konden vliegen niet vangen, maar ik at enkele jongen.
Van bovenop de heuvel zag ik een hoge berg.
Ik volgde de rivier ernaartoe.
Een paar dagen later stootte ik op een kudde schapen.
Schapen!
Pearce is van Macquarie Harbour naar Jericho geraakt,
iets wat niemand hem ooit voordeed.
Hij deed er bijna drie maanden over.
Opmerkelijk! - Zeker.
Hij bereikte de nederzetting meer dood dan levend,
dermate uitgehongerd dat men dacht dat hij een geest was.
Hij herstelde met hun hulp, en verbleef in hutten van schaapherders en in grotten,
een hard leven,
en toen hij andere gevangenen ontmoette die hem herkenden,
zei hij dat hij gratie had gekregen van de gouverneur.
Na verloop van tijd, toen hij terug op krachten was,
liep hij twee andere ontsnapten tegen het lijf,
Davies en Tjörven.
Ze schuimden de westelijke grens af, een tweetal maanden,
stropend en stelend.
Het trio werd gevangen genomen door het 48ste, na een schietincident.
Davies werd in het been geschoten.
Ze waren gespuis.
Knopwood had de zaak, en besliste om Pearce terug te sturen naar Sarah Island.
Waarom hem terugsturen?
Vraag het hem zelf...
Ik geloofde het niet!
Ik dacht dat hij zijn mede-ontsnapten beschermde.
Hij bekende het hele onwaarschijnlijke verhaal: moord, kannibalisme.
Ik dacht dat hij een verhaaltje verzon, zand in onze ogen strooide,
zodat de anderen, je weet wel, Greenhill en de rest,
in vrijheid konden blijven.
Ik bedoel, wie zou kunnen vermoeden dat zo'n...
dikkige kerel,
dat gebied zou kunnen doorkruisen, laat staan dat hij de...
enige overlevende zou zijn van zo'n heikele onderneming!
Pearce is een... Hij is een dief.
Hij is een vervalser, een koppige Ier,
zo onbestuurbaar als al de Ieren.
Hij is nog steeds een onderdaan van de koning,
maar ik nam hem niet voor een wilde.
Kijk, in ieder geval,
zelfs al was het waar, er was geen lichaam.
En voor het halsmisdrijf dat moord is, verlangt het hof
een lijk!
Meer dan enkel het woord van een notoir leugenaar.
Hoe reageert hij op uw medeleven?
Ik ben zijn rechter niet. - Inderdaad, maar ik wél,
en ik zag er op toe dat hij een eerlijke terechtzitting kreeg.
En wat gebeurde er toen je hem terugstuurde?
Toen hij terug arriveerde op Sarah Island,
maakte ik bezwaar, durf ik zeggen.
Zijn reputatie ging hem voor, hij werd door de...
andere gevangenen ingehaald als een soort held,
niet als een verdorven crimineel.
Hij was krankzinnig,
een opgebrand, leeg karkas.
Meestal was hij vastgeketend aan een paal op Grommit Island.
Pearce was voorbij alle redelijkheid.
Ik ben de overtuiging toegedaan dat de jonge Cox hem...
'bewerkt' heeft om een tweede keer te ontsnappen.
Cox was de man die hij vermoordde. - Thomas Cox.
Pearce verorberde Cox, acht dagen onderweg, terwijl ze nog voorraden hadden.
Hij toonde geen berouw toen hij de plaats van het lichaam aanwees.
Een lijk...
En daar zijn we er... - Daar zijn we er.
Een landgenoot of niet, de man is een monster.
Hij sneed die jongeman aan stukken en verslond hem voor zijn vlees,
En dit terwijl hij nog steeds brood en kaas bij zich had.
De andere gevangenen keken wel anders tegen 'm aan toen ik Pearce terugbracht
met wat overbleef van Cox. - Dus bracht Cox zijn zielige offer
de rust terug onder de gevangenen.
Ach ja, een uitnodiging!
Sorrell heeft verzocht naar het genoegen van je gezelschap,
tijdens het avondmaal deze avond.
Een primeur voor een katholiek, Philip.
Het was hetzelfde verhaal dat Pearce me had verteld.
Verloren voor zichzelf, werd Pearce teruggestuurd naar Sarah Island.
Gebrandmerkt als zowel een leugenaar als een held,
was zijn terugkeer een wrede wending.
Na de eerste succesvolle ontsnapping, werd hij beschouwd als het kruim van Sarah Island.
Daardoor werd hij als voorbeeld gesteld.
De afranselingen volgden elkaar op.
Ik kan me voorstellen dat de weinige rede die hij nog bezat, hem verliet.
Gebrand om aan zijn eigen kwellingen te ontsnappen,
zette de jonge Thomas Cox Pearce aan hem te vergezellen in een vlucht.
Pearce ontsnapte een tweede keer,
noordwaarts langs de kust.
Misnoegd doodde Pearce Cox,
toen bleek dat de jongen niet kon zwemmen.
Met nog steeds eten voorradig, slachtte Pearce de jongen.
Hij wenkte het eerste langsvarende schip,
en bekende zijn daden een tweede keer.
Ditmaal geloven ze hem...
Er was immers een lijk...
Het verhaal van Pearce.
Kortweg, hij ontsnapte twee keer van Sarah Island,
waarbij hij telkens zijn gezellen opat.
Het verslag in de krant is benauwend. - Morgen hangt hij voor moord.
Als deel van zijn vonnis,
wees Hoofd van Justitie Peddar het lichaam van Pearce toe voor dissectie,
na zijn dood.
Het lijkt me best wel ironisch, een kannibaal die versneden wordt.
Ten goede van de gemeenschap, en de wetenschap. - Ontleed hem, zeg ik,
onderzoek wat zulk een woestheid voortbrengt.
Hij is katholiek, niet, mijnheer Conolly?
Ja, dat klopt, Luitenant-Gouverneur Sorell.
Heb je hem al de absolutie gegeven voor zijn zonden?
Ach nee, het is een triestige zaak,
ik wil geen problemen naar mevrouw Brown haar prachtige tafel brengen.
Ik nam hem de biecht af.
De gevangene gaf een gedetailleerd relaas van...
zijn handelingen aan luitenant Cuthbertson en mezelf.
Het verhaal is niet echt geschikt voor aan tafel.
We zullen ons eten moeten opschrokken en ons terugtrekken in het salon. - Oh nee, nee...
Waarom biechten tegen een priester?
Zodat hij niet zou sterven in zonde.
Swift beschreef in Ierland welke mensen gekweekt werden als voedsel,
een soort Brits reglement, denk ik. - Wel één van de strengste...
Een beetje ziekelijk, vindt u niet, mijnheer Conolly?
Zijn doel was, denk ik, door Ierse onderdanen hun rechten te onthouden in hun eigen land... - Jaja,
satire, natuurlijk.
Je kunt me niet wijsmaken dat een Ier er werkelijk zou aan denken,
een mens opeten, bedoel ik.
Wilden buiten beschouwing gelaten...
Ierland heeft veel afgezien, ja...
Ik meen te verstaan, mijnheer Conolly,
dat u de veroordeelde geestelijk zult bijstaan.
Ja, inderdaad. - Hoe kunt u troost verschaffen aan zo'n monster?
De schandelijke vruchten
van ongehoorzaamheid tegenover de wet en de menselijkheid, kunnen niet ontkend worden.
Bloed moet gewraakt worden met bloed,
de gemeenschap verlangt het. De misdaden van Pearce zijn
bewezen en systematisch.
Ze kunnen niet worden beantwoord met mildheid en moeten inderdaad streng worden vervolgd,
worden goedgemaakt met zijn dood.
Maar vreselijke ontberingen, waarvan ik al dikwijls getuige...
was, kunnen wanhopige mensen tot afschuwelijke daden bewegen.
Deze man, die ik voorbereidde op de galg,
kwam hier verdorven toe,
al bedreven in het stellen van onwettelijke daden, en toch, eens hier,
in Van Diemens land,
maakte hij een maaltijd van enkele van de meest...
verachtelijke mensen die je je kunt voorstellen.
Een perverse generatie, toegewijd aan afgoding, godslastering,
kwaadwilligheid, ijdelheid, oneerlijkheid en dronkenschap.
Als weerspannige onder de verwerpelijken,
werd hij gezonden naar Sarah Island,
een plaats met extra straffen.
Hah, als zweepslagen een mens kunnen opleiden,
dan slaagt Pearce ongetwijfeld cum laude, met tweeduizend striemen op zijn rug.
Meer dan om het even wie voor of na hem, en ondanks dat,
ontsnapte hij!
Hij was getuige van de moorden en hij moordde zelf, hij ontsnapte...
en moordde terug, hij at menselijk vlees, hij is een beest.
Gek geworden, door de afranselingen.
Zoals hij zal sterven hier,
in een vreemd land, alleen, gekooid, niets anders...
gekend hebbend dan pijn, pis, schijt, bloed en dood.
't Is onmenselijk van begin tot einde en ik word er ziek van!
Maar ja, ja, ik zal hem troost schenken,
terwijl hij op z'n dood wacht om Zijne Majesteit te plezieren.
Ik doe het uit vrees, mevrouw Brown. - Uit vrees, mijnheer Conolly?
Uit vrees...
voor wat we allen zouden kunnen worden.
Hier aan het einde van de wereld...
Mag ik dan misschien een toost voorstellen?
Op...
vooruitgang! - Vooruitgang.
Vooruitgang. - Vooruitgang.
Alexander Pearce, dit is de laatste dag van de Heer,
die je op aarde zult doorbrengen.
Bij het volgende ochtendgloren zal je onder de doden zijn.
Je zult dan ofwel gered zijn, of verloren.
In het paradijs, of in het vagevuur.
Je bent schuldig bevonden aan moord, maak jezelf geen begoochelingen,
Wie ook het bloed van de mens vergiet, door de mens zal zijn bloed vergoten worden,
want naar zijn beeld schiep God de mensheid.
Ik vraag je plechtig, Alexander, om nu voor jezelf te bidden,
zoek redding in deze laatste uren,
want datgene dat werd gezocht en gevonden door de dief
die samen met onze Heer werd gekruisigd om te sterven,
kan ook door jou gezocht en gevonden worden.
Sterf, veroordeelden op deze aarde,
maar aanvaard om God te vervoegen.
Geen ander pad naar veiligheid ligt voor je open,
dit is je enige redding.
Dit is niet het ogenblik voor uitstel of aarzeling.
Ja...
Veel volk...
Laat ons hopen dat het 'stichtend' is...
Ik kan me voorstellen dat we het hier voor een eindje hebben,
Conolly staat er niet echt voor bekend om het kort te houden.
Hm, de krant.
Dankbaar om de frontpagina te vullen... - Officier!
Dit is het lichaam van Christus, dat is geofferd voor u.
Zo, dat was het dan!
Zelfs voor Pearce werd opgehangen voor moord deed zijn verhaa de ronde in de kolonies.
Weinige maanden erna bereikte het Londen.
Weinigen gaven erom, dit was zomaar iemand,
mogelijk duivels, maar meer aannemelijk een onverbeterlijke dief,
gebroken en geslagen tot het uiterste.
De wereld wordt altijd beter begrepen vanop een afstand,
met verhalen over monsters en dergelijke meer.
Zo leeft Alexander voort in de herinnering.
Niet als een mens.
En toch is niets verder van de waarheid.
Een volle maag hééft voorrang op alle vormen van 'het goede'.
Zonder dát, weet niemand tot wat honger hem in staat kan stellen.
Ondertitels door - SCHNIBBEL- Controle en aanpassingen: Goffini